Sunday, 10 January 2016

نقاشی‌های برهنه‌ی

 افشین ناغونی: بازتاب خشونت‌ها

و تضاد‌های جامعه   

مهین میلانی
 شهریار صیامی ‌در مستند 
Out of Focus
‌افشین ناغونی را و سقوط‌ اش از طبقه‌ی ششم، آسیب دیدن نخاع‌اش، فلج شدن بدن‌اش و شهرت امروزی‌اش را به عنوان یک نقاش بین‌المللی بر روی ویلچر و با دستی نیمه فلج به ما می‌شناساند.
افشین ناغونی
افشین ناغونی
نقاشی‌های بسیار بزرگ کوبیسم، امپرسیونیسم، کولاژ و به کارگیری رنگ‌های کنتراست سیاه و تیره از یک طرف و سرخابی و زرد و آبی از طرف دیگر در طرح‌های زنان برهنه، سرباز با چهره‌ی شطرنجی، و قدم‌های پای رهوار، تاریکی‌های زندگی را از یک سو و روشنائی‌هایش را از جانب دیگر منعکس می‌کند؛ این آثار بازتابی هستند بسیار گویا از رنج‌های تجربه شده‌ی هنرمند از دوران نوجوانی درخوزستان جنگ‌زده، ممانعت‌های مداوم مامورین برای جلوگیری از آزادی‌های فردی و اجتماعی، مهاجرت‌های داخل کشوری و خارج، و چالش‌های سال‌ها رنج ناشی از از دست دادن نخاع و فلج اعضای بدن و… از سر گرفتن زندگی. این فیلم که از طریق “پلان" در ونکوور به نمایش گذاشته شد، جوایزی را برده است و نقاشی‌های افشین ناغونی به عنوان یک هنرمند بین‌المللی هم اکنون در تمام دنیا با قیمت‌های کلان در گالری‌ها، در حراجی‌های آثار هنری، و از طریق کلکسیونرها و ثروتمندان ایرانی و غیر ایرانی خریداری می‌شود.
سقوط از طبقه‌ی ششم
در یک جمع با چند دختر و پسر جشنی دوستانه برپاکرده‌اند که ماموران به در می‌کوبند. هراس بر همه مستولی می‌شود. به پشت بام می‌گریزند. افشین پایش را بر روی سقف شیشه‌ای یک پاسیو می‌گذارد. شیشه می‌شکند و افشین از ۶ طبقه به پائین سقوط می‌کند. دوستانش گرد او جمع می‌شوند. به زحمت صدایی از دهانش خارج می‌شود و آنها متوجه می‌شوند که او زنده است. در بیمارستان به مدت سه روز بیهوش است و پس از آن با درد شدید وقتی به هوش می‌آید یک حلقه‌ی آهنی دور سرش محکم بسته‌‌اند. نخاع‌اش به شدت آسیب دیده است. سه سال بین مرگ و زندگی به سر می‌برد. مدتی در ایران زندگی می‌کند. آنگاه والدین خانه و ماشین و هر چه دار و ندار را می‌فروشند تا وی را برای معالجه به لندن بفرستند.
سال‌ها با فیزیوتراپی مداوم بر ناتوانی جسمی ‌خود به تدریج غلبه می‌کند. مدت‌ها نمی‌تواند نقاشی کند. اما تصمیم گرفته است که چیره شود بر آنچه که به سر او آورده‌اند. دوستی یک قالب برای دستش تهیه می‌کند به گونه‌ای که قلم مو بتواند در آن جای بگیرد… بالاخره پیروز می‌شود و دستش اگر چه کماکان کاملأ کارکرد اولیه را ندارد وهنوز خیلی کارها را توسط دستیار انجام می‌دهد، اما کار اصلی را پیش می‌برد.
و این کار اصلی بازتاب حس‌هایی‌ست از تمام دوران زندگی از طریق نقاشی: دوران نوجوانی در اهواز و بمباران دائمی ‌خانه‌ها در هنگام جنگ ایران و عراق، مهاجرت به تهران برای فرار از جنگ، آنگاه سقوط از طبقه‌ی ششم، مداوای چندین ساله در ایران، مهاجرت به لندن، زندگی سخت با دست فلج  بر روی ویلچر،  و فقط ۳۵۰ پوند برای شروع زندگی از صفر، و ادامه‌ی زندگی برای بهبود با نقاشی.
افشین نوغانی
می‌گوید ۵-۶ سال فقط به به و چه چه می‌گفتند. یک گالری‌دار می‌گفت کارهایت روزنامه دیواری‌های گنده‌اند. ارزش کار هنری ندارند.
تا اینکه عکس کودکی از کشته شدگان یک کشور جنگ زده او را تحت تأثیر شدید قرار می‌دهد. خود می‌گوید چگونه می‌شود این همه خونریزی و کشتار و بمباران عکسی این همه زیبا تولید کرده باشد. پایین بدن بچه در عکس بیشتر به سیاه و سفید می‌زند و چهره‌ی ناپدید شده‌ی او نقشی است انباشته از رنگ‌های سرخابی، زرد، قرمز، آبی. همان رنگ‌هایی که افشین در کارهایش نیز به کار می‌برد، و آن چنان ترکیباتی به آن می‌دهد که تمام واقعیت‌های موجود از جنگ، وحشت، محدودیت، ترور، هراس، فرار و… در آن نقش می‌زند.


آن گاه یک گالری‌دار، نقاشیِ حاصل از این الهام از خشونت جنگ و قتل ودرد را به نمایش می‌گذارد، و فقط همین یک تابلو را. تابلو قبل از شروع افتتاحیه به فروش می‌رسد. و شروع می‌شود سیل درخواست گالری‌دار‌ها برای نمایش آثار او. و اکنون بزرگ‌ترین نمایشگاه‌های لندن آثار او را به فروش می‌رسانند. حراجی‌ها آثارش را با قیمت‌های کلان می‌فروشند. کلکسیونر‌ها و ثروتمندان و بخصوص ایرانی‌های پولدار از همه جای دنیا برای خرید تابلوهایش صف کشیده‌اند.
زن برهنه در چنبره‌ی هولناک بکنم، نکنم
از سه چهار سالگی نقاشی کشیده است. مادر فرهنگی است و  پدر مهندس در شهر اهواز. افشین در خانواده‌ای با عقاید گوناگون مذهبی، لائیک، لامذهب بزرگ می‌شود بدون آنکه چندان مشکلی بین آنها به وجود آمده باشد. جایی که هر کس جای خود را دارد. آزادگی عمل‌اش در نقاشی به گمانم ریشه در این امر دارد و آن گونه که پس از سقوط از طبقه‌ی ششم خانواده از او مراقبت می‌کنند نیز از جنبه‌ای دیگر شخصیت او را می‌سازد. شخصیتی مهربان که مصیبت‌های جهان او را همواره تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نقاشی‌های افشین نوغانی
دو بار مهاجرت کرده است. یک بار از خوزستان به تهران برای فرار از جنگ. مدت‌ها با خانواده بی خانمان بوده‌اند. هزار مشکل داشته‌اند که جا بیافتند. و بار دیگر زمانیست که ناگزیر به دیار غرب می‌رود. در آنجا فرصت‌های بهتری برای بهبود دارد. ولی یک مهاجر است، غریب است، فلج است. بی پول است.
اینها همه نقش دارند در آفرینش کارهایی که ارائه داده است و شاید بیشتر از هر چیز این مصیبت سقوط. می‌میری و زنده می‌شوی. مرده بودی یک جورهایی و حالا قدر زندگی را می‌دانی. زندگی را بیشتر از مرگ دوست داری و آن چنان نقش می‌زنی بر این سرنوشت که سرنوشت‌ات را حالا دیگر خودت می‌نویسی.
نقاشی‌های افشین نوغانی
این نقاش که تجربه‌های تلخ زندگی‌اش را مصور کرده است، خود را در کنار هنرمندانی چون فریدا و فرانسیسکو گویا قرار می‌دهد. جهانی شدن او نیز به علت بازتاب این تجربیات است. اگرچه مدت‌ها طول می‌کشد تا یک کس، یک کسی که عمق کار او را خوب درک می‌کند، ارزش کار او را بفهمد. و افشین بر سر زبان‌ها می‌افتد.
در کارهایش زن‌های عریان با آناتومی ‌بسیار زیبا از جهتی نشانگر عریان بودن ذهن هنرمند است؛ برهنگی در بیان ذهنیات. آن گونه که شهریار صیامی‌ در گفت و گویش با حضار پس از نمایش فیلم از طریق اسکایپ مطرح می‌کرد، این دیدگاه وجود دارد که ناتوانی جنسی به دلیل از کار افتادن نخاع سبب شده است که نقاشی زن‌های عریان جزء کارهای مورد علاقه‌اش باشد. به اعتقاد من اگرچه این امر نیز می‌تواند تأثیر در کارهای افشین ناغونی گذاشته باشد، اما این بینش یک جانبه است. می‌تواند از جانب کسانی مطرح شده باشد که سکس را مهم‌ترین مسئله می‌دانند و نه فقط بخشی از زندگی. ما در کشورهای غرب که محدودیت‌های سکسی بسیار کمتر است، می‌بینیم که برخی افراد گاهی سال‌ها به دنبال روابط جنسی نیستند. کارهای هنری آنها می‌تواند حرف اول را بزند یا سرمایه‌اندوزی، یا مسافرت، نگارش خاطرات و…. افشین خود می‌گوید وقتی فلج شدم مهم‌ترین مسئله برای من این بود که نکند دستانم توانائی نقاشی را نداشته باشند.
اگر ناتوانی جنسی عامل نقاشی زنان برهنه می‌بود، این سئوال مطرح می‌شود که چرا زنان را این گونه نگران و مضطرب و گاهی خشمگین یا مردد و خلاصه با ده‌ها ذهنیت تلخ ترسیم می‌کند. زنی که عریان است و چنبره زده بر زمین  به خود می‌پیچد چه چیزی را می‌خواهد بگوید. او می‌توانست مثل خیلی از نقاش‌های دیگر فقط بدن برهنه‌ی زن را ترسیم کند. ما از این نقاش‌ها فراوان داریم.
افشینی که از نوجوانی در تیررس بمب‌های هوایی و تیرهای دوربر زمینی عراق در جنوب ایران قرار داشته، افشینی که فقط به علت یک گردهمائی دوستانه مورد غضب مامورین قرار می‌گیرد و از هراس دستگیری و محروم شدن از دانشگاه و غیره پا به فرار می‌گذارد و نتیجه‌اش افلیج شدن در تمام عمر است، زن عریان‌اش در نقاشی می‌تواند هولناک باشد و نماد پاک روح آن جوان حق کشته‌ای که خدشه‌دار شده است؛ موهای زن‌های نقاشی‌اش را پریشان می‌کشد بر روی چهره‌ای که فقط رنگ تلخ دارد، چشمانش را مردد و گاه غضبناک. زن برهنه‌اش برقع توری بر سر دارد و چشمان سیاه درشت‌اش پر از پرسش‌.
نقاشی‌های افشین نوغانی
نقاشی زن برهنه می‌تواند در عین حال اعتراض به پوشش باشد. پوشش اجباری در برابر طبیعتی که لخت است و اصیل و زیباست. و منظور از این پوشش، پوشش سر و اندام نیست. ما انواع و اقسام پوشش در جامعه داریم. برهنگی بدن می‌تواند نماد آزادی باشد در قبال زنجیرهایی که به دست و پا بسته‌اند و پوشش‌هایی که برای بستن زبان‌ها در شکل‌های مختلف ایجاد کرده‌اند.
آیا خوب بود می‌مرد یا زنده می‌ماند؟
در یک سکانس از فیلم صیامی ‌یک سئوال مطرح می‌شود زمانی که افشین از شش طبقه سقوط  کرد و فلج شد. و آن اینکه آیا خوب بود وقتی که افشین سقوط کرد و فلج شد می‌مرد یا زنده می‌ماند. و سئوال دیگری که یکی از حضار پرسید این بود که آیا شهرت فعلی او می‌تواند در کارهایش تأثیر بگذارد؟
نقاشی‌های افشین نوغانی
چنین بلایایی بر سر کسان دیگری نیز در ایران آمده است که صدایش را در نیاورده‌اند. ما خبر نداریم از احوال آنان (صیامی‌می‌گوید). اما افشین اگر اکنون در جایی هست که می‌بینیم، به علت آن عشقی است که از خانواده گرفته است، آن آزادی که از گوناگونی عقاید در خانواده به او رسیده است، از آن مهری که والدین ایثار می‌کنند و همه‌ی زندگی را برای معالجه‌ی او می‌فروشند. بالطبع این عشق و مهر و آزادگی را افشین از کودکی در زندگی روزمره‌اش دریافت کرده است. عشق و آزادگی که در خود آموزش اتکاء به نفس را و امید را نیز به همراه دارد.
افشین اگر افلیج نمی‌شد کماکان نقاش قابلی می‌شد. اما نقاشی‌هایش عناصر دیگری را در برمی‌گرفت. به شکل دیگری و با حجم و بار و درد و خشونت کمتری. نقاشی‌های او اکنون بازتاب خشونت جنگ و زور و محدودیت و دست بسته بودن و ناگزیری است که خود تجربه کرده است و این تجربه‌ی شخصی بسیار متفاوت است از اینکه تو فقط شاهد ماجرا باشی یا شنونده‌ی وقایع. و کارهایش بازتاب کنتراست و تضاد‌های جامعه‌ای است که از یک طرف همه محدودیت است و از جانب دیگر جامعه‌ای است که نمی‌تواند آزاد نباشد. هراندازه دست و بال‌اش را می‌بندند افراد راه خود را باز می‌کنند. و همین تناقض‌هاست که تنش ایجاد می‌کند. و طرفین تضاد‌ها به طور دائم در تلاش هستند که چگونه تضاد را به نفع خود تمام کنند.
افشین و نقاشی‌هایش بازتاب تناقض‌ها و تضاد‌های جامعه‌ی ما هستند.
افشین ناغونی ادعای سیاسی بودن ندارد. ولی کارهایش پیام‌هایی را به بیننده ارائه می‌دهند که مسائل اصلی جوامع امروزی دنیا را مطرح می‌کنند. او خود را محدود به ایران نمی‌کند. و حال که نزدیک به دو دهه در غرب زندگی کرده است، آن جوامع را نیز خوب می‌شناسد. می‌گوید: “با تن لخت مشکلی ندارم، ولی اینکه تن لخت زن را وسیله‌ای برای تبلیغات کنند نمی‌پذیرم. با پوشش اسلامی‌ زن مشکلی ندارم اما اینکه به زور روسری سر زن‌ها کنند موافق نیستم.” می‌گوید: “وقتی به دور و برم در دنیا نگاه می‌کنم و خشونت و جنگ و فقر می‌بینم، چگونه می‌شود از گل وبلبل در کارهایم بگویم”. می‌گوید: “در شرق و هم در غرب مردسالاری وجود دارد.”
ناواضح
افشین ناغونی در یکی از مصاحبه‌هایش گفته است: وقتی قلم مو را به دست می‌گیرم فکر می‌کنم خوشبخت‌ترین آدم هستم. پاسخ «آیا خوب بود می‌مرد یا زنده می‌ماند؟» در اینجا داده شده است.
به گفته‌ی شهریار صیامی، کارگردان, این فیلم دو سال به طول انجامید تا تهیه شود. یک پروسه‌ی یگانگی لازم بود در آغاز تا به تدریج یک خانواده‌ی سه نفری با افشین و همسرش و کارگردان تشکیل شود، همدیگر را حس کنند و فیلمی‌تهیه شود هرچه صمیمی‌تر و واقعی‌تر. پروسه‌ی مشهور شدن افشین نیز هم زمان با این دوره‌ی دو ساله بوده است. به همین علت فیلم به صورتی طبیعی قبل و بعد از اشتهار جهانی افشین را، و حال و روح‌اش را در این مقاطع منعکس می‌کند همراهِ گفت و گوهایی با نزدیک ترین دوستان که چهره‌ی همه‌ی آنها مات است، و با صاحبان گالری و چند آرتیست انگلیسی در لندن. در دوران تهیه‌ی این فیلم، افشین به گفته‌ی صیامی‌ می‌گوید: شما مرا دوباره به ایران و آن فضا‌ها بردید.
به اعتقاد من افشین با نقاشی‌هایش همیشه در ایران زندگی کرده است.

Friday, 18 December 2015


کشور خارج کجاست؟

طنزی که سبب توقیق نشریه ی "نگین کرمان" شد

مهین میلانی

این مطلب طنز آمیز  را آقای کامی حسن پور در فیس بوک خود پست کرده بودند. (1)

و من نیز آن را در فیس بوک خودم  به اشتراک گذاشتم (2)

ولی حیفم آمد این مطلب در سطح وسیع تری منتشر نشود:

نشریه "نگین کرمان" برای انتشار این مقاله طنز با عنوان "کشور خارج کجاست؟" توقیف و به توهین به مقدسات متهم شد و البته با هجوم بسیجیان و روحانیون به دفتر نشریه مواجه
 گردید
اما بخوانید این طنز بسیار زیبا و جسورانه را:

موضوع انشا: کشور خارج کجاست؟

خارج جایی است که همه آدم ها در آن ایدز دارند!
مملکت خارج جایی است که همه در آن با ناموس همدیگر کار دارند!!

در حالی که در مملکت ما چند نفر با ناموس همه کار دارند !!!>

کشور خارج جایی است که رییس جمهورشان بیشتر از یک دست لباس دارد بس که تشریفاتی و مرفه است!
تازه در خارج کراوات هم می زنند که همه می دانند یک جور فلش و علامت راهنمای رو به پایین است!!!

خارجی ها همه غرب زده هستند بی همه چیز ها !!!
مردم خارج، همیشه مست هستند و دائم به هم می گویند: یو آر …!
اما در اینجا ما همیشه در حال احوال پرسی از خانواده طرف مقابل هستیم بس که مودب و بافرهنگیم!!
ما در ایران خیلی همه چیز داریم! نان، مسکن و حتی به روایتی آزادی <
اما فرق اصلی ما در این است که خودمان می گوییم این ها را نداریم، ولی مقامات مان می گویند دارید!!
و ما از بس که نفهم هستیم، اصرار می کنیم و می گوییم پس کو؟
آن وقت آنها مجبور می شوند گشت درست کنند و به زور به ما حالی کنند که ایناهاش!!!!!
در خارج اما اینطوری نیست بس که آنها بی منطق هستند!
خارج جای عقب افتاده ای است که گشت نسبت ندارد! آن ها برای لاک زدن جریمه نمی شوند!
در خارج هنوز نفهمیده اند که رنگ سیاه مناسب تابستان است!!
خارجی ها بس که دین و اعتقاد ضعیفی دارند، با دیدن موی نامحرم، هیچ چیزیشان نمی شود!!
اما ما اگر یک تار مو ببینیم، دچار لرزش می شویم! بس که محکم است این اعتقادات مان!!!
خارجی ها فکر می کنند ما در جنگ جهانی هستیم چون کوپن داریم و سهمیه بندی!
آنها وقتی جنگ جهانی می کردند همه چیزشان سهمیه بندی بود!!
ما همیشه در حال جنگ جهانی هستیم ! بس که رییس جمهورها و رهبرمان منتخب ما هستند!!!
آنجا کشیش ها و پاپ حوزه علمیه ندارند بس که بی فرهنگ هستند!
خارجی ها بس که بی دین و کافر هستند، نمی دانند ازدواج از نوع موقت چیست!!!
خارجی ها بس که سوسول هستند می گویند مرد با زن برابر است و هیچ استاد پاک و مطهری نبوده که بهشان بگوید نخیر! هر 4 تا زن می شود یک مرد!!!
ما استاد پاک و مطهری داشتیم که استاد اخلاق بود و پسرش هم برای نشان دادن اصل و نسب پدرش، در مجلس به یکی دیگر گفت: فیوز !!
البته او قبل از فیوز یک (پ) هم گذاشت که ما نفهمیدیم چرا؟!!!
آن ها بس که بی فرهنگ هستند در کلیسا با کفش می روند و عود روشن می کنند، در حالی که همه می دانند لذت حرف زدن با خدا در بوی جوراب مخلوط با گلاب است!!!
آن ها تمام شعر های مذهبی خود را با آهنگ می خوانند، بس که الاغند، در حالی که وقتی آدم با خدا حرف می زند، اجازه ندارد شاد باشد!
خدا خیلی ترسناک است و هیچ کس جز ایرانی ها نمی داند این را ما قطب جهان اسلامیم در حالی که خارج در جهان اسلام هیچ چیز نیست!
ما میدان آزادی داریم ولی خارجی ها فقط مجسمه آزادی دارند! و هر بچه ای میداند که اصلا مجسمه یعنی هیچ کاره ! پس ما آزادی داریم ولی خارجی ها ندارند!
آن ها خواننده هایی دارند که همش اعتراض میکنند بس که بی ادبند،
در حالی که خواننده های ما می خوانند همه چی آرومه بس که هنرمندهای مودبی هستند
آن ها بس که به بزرگترشان احترام نمی گذارند، هیچ وقت آل پاچینو و جرج کلونی و آنجلینا جولی را نمی فرستند دست بوس اسقف و پاپ تا بلکه عبرت بگیرند و کار بد نکنند در فیلم ها!!
ما در ایران تعداد صندلی های دانشگاه هایمان از متقاضی ها بیشتر است بس که علم داریم ! فیلم های ما در ایران هیچ وقت پایان غمگین ندارد بس که ما شادیم!
ولی خارجی ها همه افسرده هستند و همه اش در فیلم ها در حال خون ریزی و کارهای بد بد!!!
در حالی که همه میدانند لذت هر فیلمی به عروسی انتهای آن است!
آن ها بس که سوسول هستند هر 4 سال یک نفر میشود همه کاره مملکت شان،
ولی ما همیشه گفته ایم که حرف مرد یکی است و هیچ کس عوض نمی شود!!!
ما در ایران خانواده خود را خیلی دوست داریم و هر وقت کاره ای شدیم،
تمام فک و فامیل خود را می کنیم مدیر!!
اما آن ها بس که بنیان خانواده قوی ندارند، این کارها را بلد نیستند!
ما از این انشاء نتیجه می گیریم که خارج جای بدی است.
خارج جایی است که همه آدم ها در آن ایدز دارند
ﺧﻮﺷﺤﺎلی ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﯾﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺜﻼ:
ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﻣﺎ ﯾﺎﺭﺍﻧﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻣﻤﻨﻮﻥ ﻭ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ!
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺗﻮﺑﻮﺱ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ ﻭ ﺟﺎ ﮔﯿﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺸﯿﻨﯿﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ !
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺷﻠﻮﻍ ﻧﺎﻧﻮﺍﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﻧﺎﻥ ﮔﯿﺮﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ، ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ!
ﻫﻮﺍﭘﯿﻤﺎﯾﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﻭ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻣﯽ ﺷﻮﯾﻢ !
ﮐﺎﺭﺕ ﺷﺎﺭﮊ 2000 ﺗﻮﻣﺎﻧﯽ ﺭﻭ ﻭﻗﺘﯽ 2000 ﺗﻮﻣﺎﻥ می خریم ﻗﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺁﺏ می شه!

VANCOUVER BIDAR ونکوور بیدار
http://vancouverbidar.blogspot.ca/

(1)

(2)
https://www.facebook.com/savar.ab.5

 

Thursday, 19 November 2015


پاریس و مقطعی تاریخی در مبارزه با مبانی مخرب اسلام
"آزادی، برابری، برادری" سه اصل مهم لائیسیته در فرانسه


 
مهین میلانی

در وضعیت بحرانی جانگدازی قرار داریم. ولی این وضعیت می تواند یک مقطع بزرگ دیگری از دوران گذر جاهلیت و ترور به " آزادی، برابری، برادری" و خرد و زندگی صلح آمیز باشد.


متاسفانه در میدیای فرانسوی از آنچه که باید سخن نمی رود. 

A man plays “imagine”

near the Bataclan theater

 in Paris on November 14

وقت آن رسیده است که به صراحت و صرافت ماهیت اصلی اسلام، با دیدگاهی علمی و مستند از درون قران و عملکرد قرن ها حکومت دولت های اسلامی، در اساس کار فرهنگی مردم دنیا قرار بگیرد.

در عین حال نقش کورپوریشن ها و دولت های غربی نیز می بایست به طور همزمان برملا گردد: فروش اسلحه هایی که کشور های غربی در اختیار هرکس بدون در نظر گرفتن اهداف آنها می گذارند و هواداری از هر جنبش تازه برخاسته بدون در نظر گرفتن ماهیت آنها به منظور برقراری امکان بستن قراردادهای نفتی.

برای جنگ با کمونیسم شوروی از  نیروهای افراطی مذهبی افغانستان حمایت کردند، سپس وقتی در این راستا طالبان ظهور کرد به جنگ با آنان پرداختند. آنگاه دیدیم که چگونه از بهار عرب کماکان بدون در نظر گرفتن ماهیت تفکر معترضین حمایت کردند، در حالی که تجربه ی ایران را داشتند و دیده بودند نتایج به حکومت نشستن امامان اسلامی را.

متاسفانه غرب شناخت درستی از شرق ندارد و هیچ گاه نیز به فکر مردم و حقوق بشر در شرق نبوده است. و به طور عمده منافع خود را در نظر داشته است.

اما از آنجا که سودجوئی در بسیاری موارد نمی تواند نتایج دراز مدت را در نظر بگیرد، این حمایت ها دامن خودشان را نیز می گیرد. و اگر انفجار دو برج نیویورک توسط القاعده آن ها را هراسان ساخت و عاملی شد برای ایجاد وحشت دائمی در میان مردم دنیا و کنترل مرزها، اما وقایع "شارلی ابدو" و "13 نوامبر" در پاریس فاجعه را بسیار عمیق تر عیان ساخت. چرا که واقعه از درون افراد خود کشور اتفاق  افتاد، از جانب کسانی که در پاریس یا بلژیک زندگی می کردند، کار می کردند.

فرانسوا اورلان اعلان وضعیت جنگی در کشور کرد. و بسیاری از مناطق داعش در سوریه در این چند روز بمباران شد. اما آیا این بمباران ها می تواند با آن ایدئولوژی که بمب را به کمر می بندد و خود را در هرجا به کشتن می دهد که به هدف برسد، مقابله کند؟ شاید تنها کردها که آنها نیز ازجان گذشته اند و بسیار قاطع در به دست آوردن آنچه که می خواهند تلاش می کنند، توانستند مناطقی را از وجود داعش آزاد کنند.

ایدئولوژی تروریسم اسلامی چرا گسترش می یابد؟
و آیا این ایدئولوژی چرا گسترش می یابد؟ چرا فرانسوی ها یا مهاجرین متولد در فرانسه و بلژیک و دیگر کشورهای اروپائی و آمریکائی به داعش رو می آورند؟ چرا افراد فقیر نشین اطراف شهرهای پاریس و بروکسل و غیره عامل اجرایی این اعمال تروریستی می شوند؟ این ها پرسش هایی هستند که می بایست چندین دهه مهاجرت اعراب به فرانسه و بلژیک، مردم شناسی، جامعه شناسی، عملکرد دولت ها در گذشته به عنوال عوامل استعمار و عملکرد آنها در حال و غیره را مورد نظر قرار بدهد.

باید دید چرا این جوان ها به این ایدئولوژی گرایش می یابند؟ آیا می توان مشابهتی در این گرایش یافت با گرایش جوانان به گروه های گنگستری و قاچاق مواد مخدر و غیره در آمریکا و در دیگر نقاط؟ مشکلات کشورهای سر مایه داری در عدم پاسخ به نیازهای جامعه چیست که تروریست های اسلامی این همه در دنیا راه باز می کنند؟ چه کسانی آمادگی بیشتری دارند در پذیرش خشونت و ترور مردم که با داعش همکاری می کنند؟ این ها مباحثی است که در راستای حل مسأله می بایست خیلی دقیق به آنها پرداخت شود.
اما این ایدئولوژی است که به طور عمده باید با آن مبارزه کرد، اگر چه همکاری بین المللی مقابله ی رو در رو با این غول ترور نیز به طور فیزیکی می بایست در دستور فوری کار باشد.  
طالبان و داعش و مقامات کشورهای اسلامی چون ایران و عربستان و قطر و غیره با افکار ارتجاعی در مقابل آزادی و دموکراسی ایستاده اند. در حالی که فرانسه هنوز دارد بر سر اختلاف بین تروریست ها و رادیکال های اسلامی و اسلام  متعادل بحث می کند.
در آمریکا نیز در بین دانشگاهیان و متفکرین مبحث interpretation  در باره ی موازین اسلامی بسیار داغ است. و حتی تعدادی از اساتید ایرانی در خارج از کشور قرآن را تفسیر می کنند و جنبه های "خوبی" را به طور مجرد از میان آن استخراج می نمایند.  
قرآن به صراحت در سوره ی نساء می گوید مرد حق کتک زدن مرد را دارد. به صراحت می گوید که زن ضعیف است و باید به مرد تمکین کند. شما چگونه این اعمال را به گونه ای دیگر تفسیر می کنید؟
به آیه ی زیر در قرآن توجه فرمائید:

سوره ی توبه آیه ی 123
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ قَاتِلُواْ الَّذِينَ يَلُونَكُم مِّنَ الْكُفَّارِ وَلِيَجِدُواْ فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ.
ای کسانیکه ایمان آورده اید، کافرانی که نزد شمایند را بکشید! تا در شما درشتی و شدت را بیابند. و بدانید که خداوند با پرهیزکاران است!
فراوانند از این آیه ها بخصوص در بخش های آخر قرآن، زمانی که اسلام در مکه قدرت گرفته است و اگرچه در زمان ضعف قدرت اسلام در مدینه مردم را به مدارا دعوت می کرد، حال ذهنیت و ماهیت خود را به خوبی نشان می دهد.

برخی می گویند خوب در یک شرایط خاصی این مباحث در قرآن آمده است. و می بایست آن بخش های مدارا کننده را در نظر گرفت. می دانیم که  در زمینه های مختلف در قرآن هزاران تفسیر و حدیث آمده است از جانب علماء اسلامی که گاهی خیلی با هم متفاوتند.

سئوال اینست که اگر قرآن در شرایط خاصی نوشته شده، پس آن را بسپارید به همان زمان خاص خودش. اگر شما در حال حاضر تفسیر می کنید قرآن را، یعنی که موازین آن دیگر نمی توانند در شرایط فعلی مورد قبول واقع شوند.

و اما مسئله ی اصلی در اینست که در قرآن در زمانی که پیغمبر اسلام در قدرت بوده قتل و کشتار کفار مورد نظر بوده است. و این موازین در آیه های قرآن هستند. و این موازین در 15 قرن گذشته به طور دائم به عنوان قوانین شرعی و قانونی در کشورهای اسلامی پیاده شده است. و توجه کنید به سنگسار، به قصاص، به جهاد، به شهادت، به تبعیض بین مردان و زنان، به تبعیض بین مسلمین و غیر مسلمین که در همه ی 33 سوره ی قرآن با آن ها مواجه هستیم.

و اگر شما این آیه ها و تبعیض های جنسی  و نابرابری و هرآنچه برعلیه آزادی، برادری و برابری است را در قرآن نفی کنید یا تفسیر امروزی خود را به آن بدهید، دیگر نمی توان نام شما را مسلمان گذاشت. شما حال نه بر اساس آنچه پیغمبر اسلام به نام خدا خواسته است به شما تحمیل کند، بلکه بر مبنای اراده و دانش و خرد خود بر هر مسئله ای تکیه می کنید و روش زندگی خود را بر آن پایه ریزی می نمائید.

بیاییم بیشتر این مسئله را باز کنیم:

در فرانسه     Liberté égalité fraternité شعار اتحاد، شعار جمهوریت، و شعار لائیسیته است.
اسلام با هر سه مورد در جنگ است:

·         égalité   (برابری):
در اسلام زن و مرد در هیچ چیز با هم برابر نیستند. و مرد ضعیفه ایست که مرد باید براو حکومت کند:

1-                 مرد حق چهار زن دارد. زن چنین حقی ندارد
2-                 بچه ها از آن پدر هستند
3-                 زن نصف مرد ارثیه می گیرد
4-                 شهادت دو زن برابر یک مرد است
5-                 مرد حق کتک زدن زن را دارد
6-                 زن حق کار در بسیاری از پست ها مثل قضاوت و ریاست جمهوری و امامت و غیره را ندارد، و در دیگر موارد نیز می بایست اجازه ی شوهر یا پدر یا برادر و در مواقعی پسر عمو یا پسر خاله تأیید شود.
7-                زن بدون اجازه ی شوهر نمی تواند از کشور خارج شود
8-                 زن باید خود را بپوشاند چرا که در غیر این صورت مرد ممکن است تحریک بشود و گناه کند. به عبارتی برای اینکه مرد گناه نکند زن باید در بند شود.
9-                 اسلام اعتقاد به خمس و ذکات دارد. و این بدان معناست که در جامعه طبیعی است که ثروتمند و فقیر وجود داشته باشد و برای ثروتمندان تعیین می کند که به فقرا کمک کنند. مثل همان مالیاتی که دولت های سرمایه داری برای افراد با درآمد بالا در نظر می گیرند.

شیعه و سنی و وهابی و دیگر سکت های اسلام با هم برابر در حقوق اجتماعی نیستند. در ایران رئیس جمهور باید شیعه ی اثنی عشر باشد. هیچ سکت و گروه و مذهب و لامذهب و مکاتب دیگر حقی در کسب چنین مقامی و بسیاری مقام های دیگر ندارند.

·         fraternité (برادری):
در صدها آیه در قرآن بارها ذکر شده است که باید با کفار یعنی کسانی که به اسلام رو نمی آورند جنگید حتی او اگر برادر تو باشد. و بدین ترتیب ریشه و اساس جهاد و شهادت از همین جا ناشی می شود. به عبارتی حتی مسلمانان متعادل اگر اعتقاد به اسلام دارند باید به جهاد که یکی از ارکان اصلی اسلام است اعتقاد داشته باشند. این منبع تفکراسلام است و حال ما چه انتظاری می توانیم از پیروان قاطع و صددرصدش داشته باشیم که روحیه ای جنگجو و ناآرام نداشته باشند؟
در اسلام مسئله ی قصاص نه که هیچ سنخیتی با برادری ندارد بلکه عداوت و عدم گذشت و بی خردی  را تبلیغ می کند.
سنگسار یکی از وحشتناک ترین اعمالی است که می تواند از جانب بشر رخ دهد. انجام این عمل از تورات به قران رسیده است. اما در اسرائیل این امر منسوخ شده است.
 
·         Liberté (آزادی):  
در اسلام کتاب مقدس و سپس پیامبر و در نبود او امام یا هرکس دیگری که جایگزین او شود برای مردم تعیین می کند که چه کند. هیچ کس آزادی عمل فردی و اجتماعی در هیچ زمینه ای را ندارد.

موارد مذکور که در اینجا بسیار کلی مطرح می شود و می توان کتاب ها در باره ی هرکدام نوشت، همه در مخالفت  با برابری، برادری و آزادی هستند. هر مسلمان کاملا معتقد به اصول مطرح در قرآن با این سه اصل لائیسیته در تضاد است. و اگر اعتقاد به تعادل در اسلام دارد و در واقع برخلاف هرکدام از موارد منشور در قرآن عمل  می کند باید اعتراف کند که اسلام می لنگد. و باید بپذیرد که او دیگر اسلامی نیست. بنابراین اسلام نمی تواند جایی در این سه اصل مهم لائیسیته داشته باشد.

اکنون مقطع مهمی را تاریخ در پیش رو دارد.
باید حسن استفاده را از این واقعه ی جانگداز ببریم.

همه ی مذاهب آزادی را با تفکر توحید و دستورهای کتاب مقدس محدود می کنند.

خوشبختانه قدرت مسیحیت و یهودیت در تصمیم گیری حکومتی به علت قدرت دموکراسی در کشورهای پیشرفته ی غرب به عقب پس رانده شده اند اگر چه هنوز در بسیار ی از ایالت های آمریکا، در مناطقی از اروپا و در مناطقی از دیگر قاره ها هنوز این قدرت به صورت رسمی و یا به شیوه ی عرف عمل می کند.

اما اسلام هنوز می تازد و الان وقتش رسیده است که به صراحت صحبت شود. صراحت و صرافت لازم داریم تا حقانیت آزادی، برادری و برابری را به اثبات برسانیم.

 
مهین میلانی

VANCOUVER BIDAR ونکوور بیدار

 

 

Friday, 13 November 2015


نشر زریاب منتشر کرد:
تهران کوه کمر شکن
رمانی از مهین میلانی


برای تماس به فیس بوک نشر زریاب به مدیریت منوچهر فرادیس مراجعه فرمائید



این کتاب را در کابل از نشانی‌های ذیل می‌توانید  به دست آورید:
نمایند‌ه‌گی نشر زریاب: کتاب‌فروشی داوود فیضی واقع در جوی شیر
کتاب‌فروشی انتشارات سعید، واقع در جاده آسمایی
کتاب‌فروشی سعادت، واقع در دهن باغ/ شهرآرا
کتاب‌فروشی عرفان، واقع در چهارراهی شهید دهبوری
کتاب‌فروشی نسل نو، واقع در مارکیت ملی، پل سرخ
کتاب‌فروشی علمی فرهنگی، واقع در منزل تحتانی کابل سیتی سنتر، چهارراهی انصاری
کتاب‌فروشی رسالت، واقع در چهار راهی انصاری


خوانندگان برای آشنائی با کتاب می توانند بخش هایی از کتاب "تهران کوه کمر شکن " را در سایت من بخوانند.


چند صفحه ی اول کتاب در این لینک خوانده می شود:

 



برای آشنائی بیشتر با کارهای من به سایت "ونکوور بیدار " نیز می توانید مراجعه فرمایید:
http://vancouverbidar.blogspot.ca/

Thursday, 15 October 2015

چند صدایی دموکراتیک
در "بچه های اعماق" مسعود نقره کار
 
مهین میلانی
VANCOUVER BIDAR ونکوور بیدار
به مناسبت حضور نویسنده در "انجمن هنر و ادبیات ونکوور"
 
"بچه های اعماق" در واقع یک نمایشنامه ی بلند است. پراز محاوره. راوی ماجراها را جوری به هم ارتباط می دهد که داستان از هم گسیخته نشود. و بسیار خوب از عهده ی این کار مشکل بر می آید چرا که ساختار کتاب چون بسیاری از رمان های مرسوم از یک بحران، گره، نقطه ی اوج داستان و کوشش برای حل بحران بوجود نیامده است. داستان پروتاگونیست و آنتاگونیست خاصی ندارد. داستان چند صدایی است. و بسیار ماجرا ها در پیش است برای تمام اهالی "بی سیم" و "مولوی" و "میدان خراسان" و "سرقبر آقا" و... در جنوب شهر تهران. از هر واقعه و مراسم و بالا و پائین هایی که فکر می کنید در طی زندگانی این اهالی از زمان نوجوانی تا وقتی که مراد به تبعید پرتاب می شود، در یک دوره ی خاصی از تاریخ ( 50-40 سال پیش از این) در این رمان اتفاق می افتد.
و اما از تبعید است که مراد به طور دائم به محل زندگی دوران کودکی و نوجوانی اش پرتاب می شود و همین رفت و برگشت هاست که می شود نقطه ی اتصال ماجراهای پراکنده از عوامل و جریان ها و اتفاقات جوراجور زندگی؛ و خواننده متوجه نمی شود که چقدر شاخه به شاخه شده است، بس که محاوره ها جذابند، به گونه ای که همراه با نقل دوست داشتنی و به یادماندنی از خوبی ها و بدی های باهم بودن...، پارادوکس ها، تناقضات، و هم تضادها در گفتار و کردار به گونه ای فرح افزا ادا می گردند و خواننده را راه به راه به قاه قاه خنده وامی دارند. بسیار ی از چگونگی گفتارها و رفتارها و برگزاری مراسم ملی - مذهبی و وقایع تاریخی مطرح در کتاب برای بخصوص خوانندگان تهرانی که با این نواحی آشنائی دارند، و بویژه برای کسانی که با چنین افرادی دمخور بوده اند، آشناست و همین آشنائی خواننده را با حس نوستالژیکی عمیق مثل مراد پرت می کند به جایی، زمانی، و ویژگی هایی که دیگر تاریخ آن را تکرار نخواهد کرد. به همین دلیل این کتاب یک سند تاریخی از بخشی از اقشار اهالی نقاطی مشخص از تهران با رفتارهایی خاص در زمانی مشخص است. و این سند تاریخی مشخص را فقط فردی مثل مسعود نقره کار با ویژگیهای خاصش می توانست بنویسد که بخشی از دوران مهم زندگانیش را در آن نواحی و با اهالی آن زندگی و کار کرده است. و از قضا برخی از اقشار این اهالی نقش های مهمی در تاریخ دگرگونی های 70 ساله ی اخیر ما داشته اند.
 
اما فقط چگونگی این نقطه ی اتصال تبعید به "بی سیم" در محل زندگی مراد نیست که داستان خواننده را به دنبال خود می کشاند. به این قطعه از یک نقل قول توجه کنید:
  • فهمیدین پریشب جلال زاغول و خلیل چپول چه دسته گلی آب دادن؟ پاشدن رفتن پشت پنجره ی آسید قاسم مداح واسه دید زدن، نوبتی می رفتن قلمدوش هم  و دید می زدن، سید قاسم ام بی خبر از همه جا با عیالش مشغول بوده، بارونم می اومده اما این ناکسا چترم برده بودن. مجسم کن، چپول رو قلمدوش زاغول یه دستش چتر با یه دست دیگه م مشغول جلق زدن، یهو آسید قاسم می بینه شون، چپول واسه اینکه آسید قاسم نشناسش، چشاشو چپ تر کرد و دک و دهنشم کج  و کوله تر، بیچاره آسید قاسم از ترس پس می افته، زنشم شروع می کنه به جیغ زدن، زاغول ام هول میشه و از ترسش چپولو از رو قلمدوشش می ندازه پایین و دِفرار، چپولم با کون میاد رو زمین و قاپ کونش جیک میشه، آسید قاسم در به در دنبال اینه که ببینه این خوار جنده ها کی بودن.
 
سرتاسر کتاب مملو است از این ماجراها که در آن محاوره ها با همین گویش و همین لحن نوشته شده اند و در خیلی مواقع گویش بدون سانسور و تعارف و با بکار گیری واژه های "مستهجن" به همان صورت گفتمانی که در واقعیت زندگی اهالی اقشار مورد نظر به کار گرفته می شود، بیان می گردد. و زیبائی آن هم در وفاداری به چنین شکل گفتار است. چرا که اگر کوچکترین کوششی صورت می گرفت تا آن را برطبق سلیقه ی همگان، و با رعایت احوال این و آن، یا نوعی خودسانسوری نوشته شود، دیگر به هیچ رو ارزش کتابی را که ما در دست داریم نمی توانست داشته باشد. خوب بود به جای "اتوکشی"، "سیگارکشی"، "دولک بازی" و "دکل بازی" کدام کلمات مترادف استفاده می شد تا همان روح، و همان حال و هوای بچه های اعماق را در کنار یخچال ها و گودال ها برساند؟
 
حاضرجوابیِ تمسخرآمیز و تحقیر آمیز، اما بدون کینه و گذرا...
 
محاوره ها دائرۀ المعارف اصطلاحات بخصوص لمپنی و چارواداریست. برخی از آنها را باید بروی و معنایش را جستجو کنی. اینست که اگر کسی بویژه در تهران، در تهران جنوب شهر، زندگی نکرده باشد، به راحتی ارتباط برقرار نمی کند. برای غیر ایرانی محال است فهم این همه اصطلاحات و عبارات مگر اینکه یک بخش کامل توضیح در پایان اضافه شود که کار مشکلی خواهد بود. زیرا برخی کلمات و عبارات یا تاریخچه ای فرهنگی به حجم  یک پشتشان خوابیده است، و یا آنقدر ظاهرأ بی ربط هستند و آنقدر انحصاری این اقشار که ترجمه را امکان ناپذیر می سازد.
 
همه هرچه از ذهنشان می گذرد به زبان می آورند، در عین حال هوای یکدیگر را نیز دارند. همه حاضر جوابند. هیچ کس خودش را از تک و تا نمی اندازد. افت دارد و کم می آورد اگر حرفی را بی جواب یا کنشی را بی واکنش وابگذارد. هرکس به خود حق می دهد به کار هرکسی دخالت کند و در مقابل حرف و کنش مخالف خیلی زود ابراز نظر و وجود می کنند. سر هرچیز مجادله می کنند و خیلی زود دست به یقه می شوند. لذت می برند از تحقیر و تمسخر و روکم کردن، ولی خواست عمیق برای اذیت کردن نیست. حرکت ها ناشی از واکنشی است سریع، معلول حس تحقیر و تمسخری که بر آنان روا داشته اند و در مواردی تحجر فکری و بی دانشی. و به همین علت کینه ای بر دل نمی ماند و به زودی با هم آشتی می کنند. حتی در دروغگویی و خلاف کاری نیز صداقت و صراحت و صرافت دارند. هم چنانکه در خواسته های جنسی نیز راحت رفتار می کنند و آن دشواری انتخاب و رعایت کردن ها و شیر یاخط انداختن های طبقات متوسط را ندارند. خیلی عادی برخورد می کنند در رفتن به شهر نو و خوابیدن با زن شوهردار و خوشگل پسر.  پی حرف های دیگران را به دل می مالند اما تزویر نمی کنند. به دنبال خواست دل به راحتی و بی معطلی روان می شوند. از این جهت خیلی زمینی ترند و به همین دلیل راحت تر هر قاعده و از جمله قواعد شرع را به تمسخر می گیرند. خیلی راحت از ریدن و جلق زدن و گائیدن به هر شکلش در میان زن و مرد سخن می گویند، و در صحبت هایی از گونه های دیگر نیز واژه های مربوط به تحقیرهای جنسی و گوارشی چون نقل و نبات بر زبان روان است. روشنفکر ها را به همان راحتی به تمسخر می کشند که شاه و شهبانو را، و امام و پیغمبر و امامزاده و کعبه را.
این جاست که رمان گویای همه ی صداهاست. هرکس خود را آزادانه بیان می کند و بی باک، فارغ از موقعیت اجتماعی و اقتصادی. دموکراسی با چند صدایی در این رمان اساس ساختار کتاب است.
 
کتاب "بچه های اعماق" فقط دائرۀ المعارف عبارات و اصطلاحات نیست، یک دایرکتوری است برای قهوه خانه ها و محله ها و خیابان های جنوب شهر، انواع بساطی ها چون "دوغ اراج فروش" ، "بامیه سری" و "تیری" و "شهرفرنگی"، "معرکه گیری"، "مارگیری"، "پرده داری"، با الاغ و طَبَق و گاری و... کاسه بشقابی و مسگری و نمکی/ چوبکی و انواع فالگیر و طالع بین، قبرستان، انواع گل ها، انواع پرنده ها، حشرات، پشه ها و ویژگی های آنها، انواع دعواها، انواع بازی ها از جمله "شتالنگ بازی" و "چلتوپ" و "خرخوابیده"، انواع تفریحات چون "قاشق زنی" با چادر در شب چهارشنبه سوری، انواع فحش ها، انواع معجون، انواع فنون مگس گیری، عقرب گیری، زنبورگیری، سوسک کشی، انواع موجودات توی خاک، اسامی بکاربرده شده برای اعضاء سکسی بدن، برای انواع حرکات جنسی و چگونگی به کار بردن واژه ها و عبارات در صحبت از این گونه امور، خرافات مذهبی، انواع سنده کباب و دودول کباب، چگونگی بریدن سر مرغ، چای دیشلمه و قلاج گرفتن از قلیان، تریاک سناتوری، دعواهای سنده سلامی، خانه تکانی و خرید های شب عید و بازی های شب عید با گردو و پول خردهای نو و براق  ...........
 
پارادوکس ، تضاد، تناقض، مقایسه....
 
وقتی بعدها اسم مراد در لیست قبول شدگان رشته ی پزشکی درآمد، همه ی اهل محل خوشحال بودند، انگار هرکدام خودشان به این موفقیت رسیده اند. در آن گذشته ها، یک روز، وقتی از تماشای بساطی ها خسته شده بودند و در روی چمن از هر دری سخن می گفتند، از یکدیگر می پرسیدند در آینده چه کاره می خواهی بشوی. مراد گفته بود: "

-   دکتر
-   آرزو برجوانان عیب نیست
-   راه برو پات واشه، شکم گشنه و آتیش بازی.
-   بده دست شاگرد، بپا گیر بوکست پیاده نشه.
-   زپلشک، بپا قر نشی، باز شیکم خالی  گوز فندقی دادی.
-   ریدی سه دست، صبح و ظهر و عصر. صنار بده آش به همین خیال باش.
-   شتر در خواب بیند پنبه دانه، گهی لف لف خورد، گه دانه دانه.
-   اگه مث دکتر سیادتی شدی جان مولا یه کلاگیس واسه خودت بخر، لامصب مورچه رو سرش بگسه وات می کنه. "

و تختی و پرویز قلیچ خانی، علی پروین و داوود مقامی خواننده، و خیلی کسان دیگر که از این قلب جنوب شهر تهران برخاسته و برای خود و برای ایران مقامی شده بودند، مقامی خاص برای این بچه ها دارند، برای این بچه های اعماق که به زبان بچه های امروز اسلام شهر و دیگر مناطق جدید تر اطراف تهران که نشانه هایی از این بچه ها را با خود یدک می کشند، تَهِ همه چیز را رفته بودند؛ و آقای نقره کار، پدر مراد در آلمان به او می گوید ببین علی پروین کجاست، و قلیچ خانی کجاست که کله اش بوی قرمه سبزی می داد. و تو هم که " هرچی پول در آوردی ریختی تو کیسه ی رفقا و سازمانت یا بالای کتابفروشی چکیده دادی".
 
این کتاب، داستان پارادوکس هاست، تضادها، تناقض ها، مقایسه: بین گذشته و حال، بین ایران و آلمان، بین روشنفکر و لات، بین مذهبی و لیبرال، بین مخالف شاهنشاه آریامهر و موافق او، بین صلوات گویان و آنها که کفرشان در می آمد، بین پوشاندن گُه کاری های روشنفکران و پوشاندن گُه کاری گربه. بین سگ کشی توی محله و خرج روزانه ی 20 مارکی یک سگ در آلمان، بین صحبت های سیاسی و پرمعنای آقای شریعت که "کشکول متلک و مَثَل و ضرب المثل بود" با کلمات قصاری چون "شب دراز است و قلندر بیدار"، و دریده گویی و غلط حرف زدن های احترام سادات : "زنیکه به گوز می خره، به چس می فروشه، به کونش میگه دنبال من نیا بو میدی" و اشارات آقای نقره کار کارمند دادگستری به "منورالفکرهای آبدوغ خیاری": "گربه نرقصونین، غیر از موش دوئوندن هیچ هنری ندارین". و حاج جلیل که وقتی پیدایش می شود پارچه روی تلویزیون می کشند و او چه سخنرانی غرائی از دسته ی طیبِ روز عاشورا در بازار می کند: " دسته ش سروته نداره، تو دنیا می گن تکه، علامت بیست و یه تیغه ش حرف نداره. علم و کتل و حجله و بید قاش ام شماره نمی شن."  و عمو عسگر پای چتول آقای شریعت و آَقای نقره کار: " خوشبختی یعنی اینکه هر شب پاتو بذاری رو یه کپه پول و سرتم بذاری وسط پای عیال خوب و خوشگل و سفید و بور و تپل."                                      
 
هم در مراسم عاشورا و نیمه ی شعبان شرکت می کنند و سنگ تمام می گذارند  و هم عرق خوری و خانم بازی می کنند. عمو عسگر صاحب تریلی، مست تر از پدر: " لامصب اون شاسی بلند رو، لاکردار یه ذره م لاستیک سایی نداره، بی کلاج میشه واسه ش دنده جا انداخت، جون می ده واسه دنده معکوس عوض کردن، نیگاکن قر وغربیله اش از قر و غربیله ی لاستک پنچرم بیشتره." هم مشاعره می کنند: " دختری از امت عیسی دلم را برده است/یا محمد همتی کن تا مسلمانش کنم" ، هم کس و شعر می گویند. هم افغان ها و جهودها را می تارانند، و هم جان می دهند برای رفیق. هم از چای لب سوز و لب دوز و لب ریز دم بر می آورند و هم از شکم نوردی سر سفره ی افطار، و هم از لیموی تاز ه و گوش ماهی برای مداوای کک و مک سخن می رانند. بخاری کلاس را انگولک می کردند که شعله هایش گُر بگیرد، و خودشان را یک جور در مراسم زنانه ی عُمَرکُشون جاخوش می کردند؛ و هم وقتی رجب غشو مثل مرغ سر کنده لب جوی آب پَرپَر می زد، "مراد و اکبر روی سینه اش نشستند، نمی گذاشتند سرش را به زمین بکوبد. مرتضی و ماشاءالله هر کدام روی یک پای اش نشستند. قلی و همایون بر درها کوبیدند. سید علی بدبخت و زن عمو عسگر سراسیمه از خانه بیرون زدند."
 
"اسب خیالِه تو به هر درشکه و گاری ای نبند"
 
و در این میان گذر زمان از سلسله ی پهلوی به دوران خمینی با حس افسوسی و حس نوستالژیکی بس شدید در رفت و برگشت های بین تبعید و "بی سیم جنوب شهر" به خواننده منتقل می شود.
آقای نقره کار می گوید، بعدها در هنگام ملاقات مراد در تبعید: "جلال زاغول، همه کاره ی کمیته شده، جلادی شده جاکشه هرزه...اون علی دَله...آدم فروشی می کنه....پاچه ی همه رو می گیره، همه شون شدن آلت فعل آخوندها، ...نور به قبر شریعت بباره، می گفت هرکی آخوندو آدم به حساب بیاره آدم بودن خودشو برده زیر سئوال....پسر، بعد از این همه جنایت و کثافت کاری هنوز درس نگرفتین؟" و مراد به یاد می آورد آن زمان ها را:
" سی ساله به نظر می رسید، قد بلند با پوستی سبزه و چهره ای زیبا.
-   اینکاره به نظر نمیاد، خیلی قیافه اش معصومه.
-   باز شروع کردی پرولتاریا نژاد، بعدش نوبتِ یه تحلیل طبقاتی در باره جنده جاته و لومپن پرولتاریا، دست آخرم ترکمون زدن به بساط امشب ما."
 
و پدر باز به یاد شریعت می گوید: " منورالفکرها کتاب های یبوستی و کت و کلفت دوست دارن." و مراد تأیید کرده بود: "هیچکی به اندازه ی خود روشنفکرا به روشنفکرا بدوبیراه نمیگن، اصلن هوای همدیگه رو ندارن، از صنف بقالا و حوله فروشام عقب ترن."
و اکبر روی دیوار طویله ی پدرش، رضا گوسفندی، نوشته بود:  "اسب خیالِه تو به هر درشکه و گاری ای نبند". اکبر این اواخر خیلی ساکت شده بود. خواهرش مسلول شد و مُرد و پدر طویله را به فروش گذاشته بود. هیچ چیز به مراد نبود. درشکه و گاری سالمی نمانده بود که خیالش را به آن ببندد. خودش را خلاص کرد.
 
و مادر از ایران به مراد زنگ می زند:  "به همه چی عادت کردیم، شدیم مثه مستراح بپاها و آفتابه دارا، تو مستراح همچی چلوکباب رو با اشتها می خورن که بیا و ببین، به بو عادت کردن"