Saturday, 15 October 2016


عاشورای حسینی در ونکوور

عکس و گزارش: مهین میلانی


"هرقشری می تواند مخالف یک نوع تظاهرات باشد. کدامشان به حقند؟ چه چیز حقانیت دارد و چه چیز ندارد؟ از کجا معلوم آن مکاتب و مذاهب دیگر نیز توتالیتاریسمی خطرناک در تظاهرات خود حمل نمی کند؟"

روز 9 اکتبر،  روزی از ایام عاشورای حسینی، تقاطع خیابان های گرانویل و جورجیا در این ساعت 4 بعد از ظهرِ روزِ یکشنبه ی آفتابیِ ونکوور، در شلوغ ترین نقطه ی دان  تاونِ ونکوور بند آمده است.
دسته ی راه پیمائی امام حسین، امام شعیان با باندرول های بزرگ " Hossein  "  و پلاکاردهایی در رثای او به عنوان نجات دهنده ی اسلام، دراز است. مردان در جلو و زنان مقنعه به سر و همه سیاه پوش در عقب. زن و سپس مردی بلند گو به دست در مدح این امام.
دوربین را به قصد دیگری با خود حمل کرده بودم. حال دسته ی امام حسین آماده و دوربین من هم حاضر. و این شما و این عکس ها
 
دسته بلند است و در میان آنان ایرانی ندیدم.  کسی گفت هندی اند. به میانشان راه یافتم. سئوال کردم. پاکستانی، سوری، افغانی. شکل و شمایلشان را می توان در عکس ها دید. کمیته ای از شیعیان شهر برگزار کننده است. 
و آن سوترک چند نفر از ایرانیان پلاکاردهایی در دست و fuck you, fuck you  است که از جانب یکی از آنها نثار تظاهرکنندگان می شود.
چند روز پیش عکسی هایی نیز از چنین تظاهراتی در تورنتو دیده بودم، در فیس بوک ایرانیان. بسیاری بد و بیراه و ناسزا بخصوص به دولت کانادا که اجازه ی چنین راهپیمائی هایی را می دهد و غرب از خطر اسلام آگاهی ندارد و ...
 
نفرت است از اسلام که موجب فرار 7 میلیون از ایران شده است. هراس از تکثیر تفکر اسلامی است به عنوان تفکر تحجر و  در شکل خشونت بارش مستوجب ترور. معقول و طبیعی است. اما...

در تابستان گذشته  بر سر بورکینا در فرانسه مردم زنان بورکینا پوش در ساحل را اذیت می کردند. اما از آنجا که فرانسه پدر دارد، مادر دارد، یک بزرگتر دارد، قاضی بزرگ فرمان داد که ما نمی توانیم آزادی پوشش را از هیچ کس بگیریم. و همگان را در جای خود نشاند برای حفظ " آزادی" و "دموکراسی" همگان که بر پایه اش فرانسه هنوز مهد دموکراسی و تالرنس است در جهان.

در همین فرانسه و دیگر کشورهای اروپائی گاهی مردم در خیابان نماز جماعت می خوانند. آیا می بایست به این امر اعتراض داشت به این علت که تعدادی تروریست اسلامی جهان را به هم ریخته اند؟ مگر به بودائی هایی که تظاهرات می کنند و می نوازند و می خوانند کسی می گوید که به خیابان ها نروید یا وقتی در هلند تعداد زیادی دختر و پسر لخت و عریان بر روی دوچرخه متظاهر می شوند، کسی به آنها می گوید که چرا؟ یا مگر کورپوریشن ها که  نه با ترور، که با پنبه دنیایی از بیگاری و بردگی را نمایندگی می کنند، هر روز با میدیایی که در دست دارند سیستم های غیر انسانی خود را متظاهر نمی شوند؟

هرقشری می تواند مخالف یک نوع تظاهرات باشد. کدامشان به حقند؟ چه چیز حقانیت دارد و چه چیز ندارد؟ از کجا معلوم آن مکاتب و مذاهب دیگر نیز توتالیتاریسمی خطرناک در تظاهرات خود حمل نمی کند؟

قبل از اینکه ادامه بدهم اعلان می کنم و آنها که مرا می شناسند از روی کتاب هایم و نوشته هایم می دانند که من مخالف با هر نوع ایدئولوژی هستم زیرا معتقدم که آزادی اندیشه و عمل را محدود می کند و فردیت انسان ها را نادیده می گیرد. اما برای مادرم جانماز باز می کردم که نمازش را بخواند زیرا به اعتقادات قلبی و روحانی او می بایست احترام میگذاشتم تا زمانی که مانع از آزادی من نشده است.

قابل درک است که حضور حزب الله، طالبان، القاعده، داعش و غیره نتیجه ی رادیکالیسم اسلام است و قران بارها مسلمانان را بر علیه غیرمسلمانان شورانده است.

اما در نظر بگیرید چند میلیون مسلمان در دنیا وجود دارد؟ اکثریت آنان در رده ی گروه های تروریستی فوق قرار ندارند. چگونه می توانیم از آنان بخواهیم که خواست های خود را به خیابان ها نیاورند؟

استالین در قدرت نیز هزارها نفر را اعدام کرد. و کمونیسم با تز دیکتاتوری پرولتاریا دیکتاتوری را فرموله کرد. آیا پس عده ای باید بگویند که کمونیست ها نباید در خیابان ها اعتراض کنند؟

هم الان در آمریکا، بسیاری از آمریکائیان چشم دیدار ایرانی ها را در آمریکا ندارند. می گویند ایرانی ها از آمریکا نفرت دارند. آیا این مانع از تظاهرات خیابانی آنها به مناسبت های مختلف می شود؟

و ما در یک کشور دموکراتیک زندگی می کنیم. در کانادا هم کلیسیا، هم مسجد و هم کنیسا وجود دارد. هم زرتشتیان زندگی می کنند و هم بودائیان وهم بی دینان. شما بروید نیویورک. ارتجاعی ترین سکت های مذهب مسیحیت به خیابان ها می آید و تظاهرات به راه می اندازد. پس هرکس حق دارد که در خیابان ها تظاهرات کند.
در این چند سال اخیر به تجربه در اروپا ثابت شده است که برخوردهای خشونت آمیز با تظاهرات و هرگونه ممانعت از آزادی آنان برای دمونستراسیون های خیابانی نه تنها از کمیت این تظاهرکنندگان نکاسته، بلکه افزایش نیز یافته است.
این فاصله ای که دیگران بخصوص ایرانیان با طرفداران مذهبی ساده و معمولی ایجاد می کنند، به چه چیزی پاسخ می دهد؟ وقتی عکس می گرفتم، دو دختر محجبه روی خود را برگرداندند که در عکس دیده نشوند. و به عبارتی نداشتن امنیت در یک کشور دموکراتیک. اما اغلب برخوردی بسیار مناسب داشتند، با منی که اندکی هم لخت و پتی به خیابان آمده بودم.

بیائیم و فرهنگ حذف را ترویج نکنیم

در میان تظاهرکنندگان 9 اکتبر زنان همه با حجاب اسلامی حضور داشتند. بسیاری از آنها از مهاجرین تازه وارد از سوریه، پاکستان و افغانستان و غیره  بودند که شرایط جنگی آنها را به این سوی آب ها رانده است.

در میان آنان بودند کسانی هم که در اینجا متولد شده بودند و با خوشرویی با من حرف می زدند و با سادگی خاصی معتقد بودند که امام حسین نجات دهنده ی اسلام و طرفدار بی چیزان است.

چقدر در این زمینه آگاهی دارند؟ فکر نمی کنم خیلی زیاد. چه میزان تحت تأثیر اطرافیانشان قرار دارند؟ به هرحال آنقدر داشته اند که در این تظاهرات شرکت می کنند. چه میزان به علت آن اعتقاد آباء و اجدادی است که به طور مرسوم اصول و شروع اسلام را جزئی از زندگی خود می دانند و بدون آن گمان می کنند پناهشان را ازدست داده اند؟ خیلی زیاد. 

به درستی خواسته می شود که دولت کانادا می بایست در این زمینه هوشیار باشد. از قضا قوانینی برای دیپورت مهاجرین در کانادا وجود دارد که بتواند از ورود افراد مشکوک جلوگیری کند.

در فرانسه امام های مساحد قبل از شروع به کار یک دوره ی تعلیم بالاجبار می بینند تا با قوانین لائیک فرانسه آشنائی یابند. در این دوره ها یاد می گیرند که در کشوری لائیک زندگی می کنند و می بایست از آن قوانین تبعیت نمایند.
البته فراموش نکنیم که کانادا مانند بسیاری از کشورهای سرمایه داری دیگر از هر امکانی برای افزایش بودجه ی مملکتی دریغ نمی کند. از اینجاست که ثروتمندان هنگ کنگ و هند و ایران و غیره در ونکوور قصرها دارند و بیزینس های کلان. و ونکوور پس از هنگ کنگ بیشترین ثروتمندان جهان را در خود جای داده است. و زندگی در ونکوور از نیویورک و  پاریس نیز گران تر است. و به همین روست که این همه دانشجویانِ بخصوص مذکر  از عربستان را هرروز بیشتر و بیشتر در شهر می بینیم. اما کانادا مهاجرین بی خانمان و جنگ زده را نیز می پذیرد و امکان زیست آنها را فراهم می سازد.
چندی پیش یکی از دوستان فیس بوکی مطرح کرده بود که خوبست که در یکی از کشورهای آفریقائی محدودیت زیادی برای اقلیت مسلمان قائل شده اند و از این امر بسیار خوشحال بود. خوب سئوال من اینست که این کشور چه فرقی با جمهوری اسلامی دارد که تمام اقلیت های دینی و غیر دینی را مورد آزار و اذیت قرار داده یا از کشور فراری داده است با عداوت و حذف آنها. همین دوست معتقد بود که دولت کانادا نمی بایست مسلمانان سوری و دیگر کشورها را به کانادا راه بدهد. تعجب آور است که این دوست که خود به سختی توانسته مهاجرت کانادا را بپذیرد، حالا که گلیمش را از آب بیرون آورده اند، پشت می کند به پناهندگانِ در حالِ غرق در دریا از بیم اینکه نکند تروریست ها به کانادا راه بیابند؟
کشتن یهودیان در آلمان و مسیحیان در ترکیه  از این دست تفکر مایه می گیرد. به این  می گویند فرهنگ حذف، همان فرهنگی که ما را از کشورمان راند. بیائیم و همان فرهنگ را ترویج نکنیم.
ما وقتی می گوئیم که در یک کشور آزاد زندگی می کنیم معنایش اینست که همه آزادند. وقتی کانادا پناهندگان مسلمان سوری یا افغانی و یا پاکستانی و غیره را به کشور وارد می کند نمی تواند آزادی آنها را محدود نماید. حال که آنان شهروند این شهرند، لذا می بایست حق تظاهرات در خیابان را نیز داشته باشند.
 
در زیر لینک فیلم نمونه هایی از دسته های روز عاشورا را در ونکوور و تورنتو می بینیم.
 
عاشوراء- لندن 2014 | Ashura-London
دسته عزادارى روز عاشورا در تورنتو كانادا محرم 2015
برگزاری دسته سینه زنی ایرانیان در ظهر عاشورا – تورنتو 2016
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Wednesday, 28 September 2016


" پیرمرد و دریا " صدای شکوه فراموش شده

 
مهین میلانی

به مناسبت هشتاد و ششمین نشست " کافه راوی " در ونکوور : " پیرمرد و دریا " اثر ارنست همینگوی

همینگوی را وقتی در نوجوانی می خوانیم، او را یک پیرمرد نیرومند و متکی به نفس می بینیم که با کمترین وسیله یک مارلین بزرگ را مغلوب می کند. و دلمان برایش می سوزد که کوسه ها آن را، این تلاش آخرینِ پیرمرد در دریا را از او باز می ستانند. برای برخی از خوانندگان جوان نیز می تواند این برداشت را بدهد که پیرمرد دیوانه است که خود را این چنین به خطر می اندازد و به دریاهای دور، خیلی دور از دسترس ساحل نشینان می رود تا ماهی بگیرد.

ولی پس از سال ها تجربه های گوناگون در زندگی وقتی آثار همینگوی را دوباره ورق می زنیم، می فهمیم که چرا ارنست همینگوی این همه در جهان ارزشمند است بخصوص برای کتاب " پیرمرد و دریا " یش که داستان نبرد انسان با طبیعت است، نبرد با مشکلاتی است که هرآن در زندگی در مقابلش علم می شود، داستان ضعف ها و کمبود های فرد و داستان اثبات توانائی ها به خود است و داستان مهر و نفرت و انتقال تجارب به نسل های بعدی که جهان شمول است و زندگی هرکسی را می تواند در بربگیرد.

همینگویِ روزنامه نگار – در دوران قبل از کار نویسندگی - در اولین بند کتاب " پیرمرد و دریا " چهار" W "  ازپنج عامل اصلی یک خبر را به خواننده ابلاغ می کند - پیرمردی که 84 روز بدون صید از دریا برگشته بود، به تنهائی در قایقی کوچک به دوردست ها در گلف استریم می رود تا یک ماهی صید کند. یک " W " ی دیگر یعنی  "  WHY " در درون این عبارت شاید مستتر باشد. اما در مسیر سفرش به دریاست که با مقاومت هایش، برادری هایش با ماهی ها و پرنده ها و ستاره های آسمان، خاطرات قهرمانی در مچ زنی، دلتنگی اش برای پسرک کوچک و نفرتش از زنان این چرایی برای خواننده روشن می شود.

لحن و روح روایت از همان آغاز اندوهگین است و همدردی خواننده را با خود همراه می کند. زبان روایت بسیار ساده است. زبان یک نوجوان است. به گمان من زبان همان نوجوانی است که در ارتباطی صمیمی با پیرمرد چه قبل از عزیمت به دریا و هم پس از آن تنها کسی است که عمیقأ پیرمرد و کیفیت هایش را خوب می شناسد و از او تیمارداری می کند. زبان یک کودکی است که شرح حال انگار پدری را می دهد که در تمام عمر شاهد تلاش های مداوم او بوده است ، شاهد زندگی مشقت بارش و زندگی های غیرمنصفانه که بر او تحمیل شده است.

این زبان اما زمانی که پیرمرد مارلین حجیم و پرعظمت را به زیر می کشاند، تغییر می یابد. زبان پیروزی است. زبان افتخار است. زبان قدرت است. زبان انصاف و حقانیت است. زبان شادی است.  و این زبان پس از به غارت بردن مارلین توسط کوسه باز فروکش می کند از صلابتش اگرچه دیگر آن زبان اولیه در داستان نیز نیست که پیرمرد را با بادبان چهل تکه ایش، صورت لکه دار شده از آفتابش و دست های بریده از کشیدن مداوم طناب ها دل خواننده را به درد می آورد. حالا پیرمرد کشان کشان و با درد جسمانی پس از سه روز تلاش به کلبه ی حقیرش باز می گردد اما اسکله ی استخوان های بلندِ پشت  و دُمِ مارلین،  پرشکوه در بندر، متصل به قایق کوچک پیرمرد، جلال و برهوت فراموش شده ی وی را به او باز می گرداند.

 

بازتاب زندگی همینگوی در " پیرمرد و دریا "

اگر به زندگی شخصی همینگوی توجه کنیم، به نظر می رسد این کتاب داستان زندگی خود اوست. همینگوی تا زمانی که " پیرمرد و دریا " منتشر شود، ده سالی می شد که کتابی از او منتشر نشده بود. و آخرین کتابش چندان مورد توجه قرار نگرفته بود. 84 روز برگشت از دریا بدون صید می تواند نمادی باشد از همان ده  سال ظاهرأ بی ثمر در زندگی خودش. لذا در هر مورد هم همینگوی و هم پیرمرد می بایست خود را به اثبات برسانند.

مارلین توسط کوسه ها به غارت می رود. کتاب " پیرمرد و دریا " نیز قبل از اینکه جایزه ی نوبل و پولیتزر را از آن خود کند مورد حمله ی شدید منتقدان قرار می گیرد.

و همینگوی در ازدواج هایش ناموفق بوده است و آخرین زنی که با او ارتباط داشت حاضر به ازدواج با او نمی شود. تجربه ی خوبی نیز با مادرش نداشت. چرا که او و برادر دوقلویش را به حال خود رها ساخته بود. و همینگوی حتی عامل خودکشی پدرش را در مادرش می دید. اینست که انرژی منفی از زنان زندگیش گرفته بود و معتقد بود که زنان فریبکار هستند و کاری از دستشان بر نمی آید.

بدین علت است که قصه ی " پیرمرد و دریا " قصه ایست که مرد ها را به اوج می برد و زن را حقیر می نماید. مارلین یک نوع کوسه ی نرینه است. از دو کوسه ای که به مارلین حمله می کنند، کوسه ی ماده در آغاز حمله را شروع می کند و توسط پیرمرد کشته می شود. از پرنده ای که دوستش می دارد و می خواهد او را از خطر عقاب دور نگاه دارد به عنوان مذکر یاد می کند. پرنده ی the man-of the war را gua mala   می خواند که به معنای جنده است.  در زبان اسپانیائی دریا مؤنت است و آن را la mar   می خوانند در حالیکه پیرمرد و ماهیگیران آن را به شکل مذکر el mar  می نامیدند زیرا مردان هستند که در دریا کارهای شگفت انگیز می کنند. عکس زنش زیر پا افتاده است. توریستِ زنی که از مشاهده ی اسکله ی پرجلال مارلین شگفت زده است، تشخیص نمی دهد که مارلین از انواع کوسه های معمولی نیست و به عبارتی زنان قادر به فهم خیلی چیزها نیستند.

مارلین را برادر خطاب می کند. ناراحت است که باید او را بکشد و بارها می گوید که کاش کشتن او یک رویا بود و نه واقعیت. با شگفتی و در عین حال با افتخار از اینکه او را صید کرده است به او می نگرد. با او حرف می زند و به او می گوید هیچ گاه ماهی به این عظمت و زیبائی و بزرگوار و آرام ندیده است. او برادر است یعنی مرد است. خواهر نیست. چون خواهر نمی تواند چنین شکوه و جلالی داشته باشد. این مرد است که می تواند چنین با عظمت باشد. بارها از او می شنویم، زمانی که اندکی سست می شود و می خواهد به خود قوت قلب بدهد، که "مرد هیچ گاه در دریا گم نمی شود" ، " مرد هیچ گاه مقاومتش را از دست نمی دهد "

به مارلین نیز حق می دهد که او را بکشد. با او بسیار مهربان است. با او حرف می زند. هم  چنانکه با پرنده ها و ستارگان حرف می زند. پیرمرد خوب بازی جهان و طبیعت را می شناسد و حق را می دهد هم به خود که برای ادامه ی زندگیش مارلین را بکشد و هم اینکه مارلین بخواهد پیرمرد را بکشد. این پذیرش جهان  و قانون راز بقاء در طبیعت است. ناراضی است که خودش را مجبور به خوردن ماهی خام می کند تا قوت بگیرد ولی مارلین نمی تواند. خوشحال است که مجبور نیست پرنده ها را بکشد یا به جنگ ستارگان برود. آن ها را برادران خود می داند. اما خود را تسلی می دهد به علت عملکرد جبر طبیعت و راز بقا. به عبارتی بودور کی وار. و هرکس در این واهی البته تلاش می کند. و هوشیاری و توانائی می تواند پیروز شود اگرچه این عامل نیز همواره در معرض اتفاقات بیرونی در امان نیست.   

برای قوت دادن به خود   Dimmigo   قهرمان ملی را به یاد می آورد که  به رغم استخوان برآمده در پاشنه ی پا  پیروز می شود، و خروس هایی را که در جنگ با یکدیگر کور می شوند و از مقاومت دست برنمی دارند.

از این همه مصاف سه شبانه روز برای صید مارلین و سپس برای حفظ آن، شکوه بقایای عظمت این ماهی است که برای پیرمرد می ماند.  شکوهی از دست رفته در میان ماهی گیران.

Sunday, 11 September 2016


در انگلیش بیچ   (English Beach)
مهین میلانی
 
 


در انگلیش بیچ   (English Beach)
هنگام غروب
هرچیزی می تواند رخ بدهد

 
لایه های آرامِ آب موج موج
زیر واپسین شلاله های آفتاب
تلاطم عمق اقیانوس آرام را
نتوان پوشاندن
 
شکوهِ فرودِ پرنده در انحنای چرخشی پرشتاب
در سایه روشن احاله ی روز به شب
در شکار حبه ای انگور از دست غریبی آشنا
با بال هایی گسترده از خواهشی بی چون و چرا
اندوهِ نهفته    گم   غریبِ  نا آشنا را
فرو می گذارد

 
و آنگاه خنکیِ زودرس آخر تابستان 
در نارنجی و سرخِ غروبِ آفتاب به گرمی می گراید
گام های سست، ره می گشاید چابک
چیزی زیر پوست می غلطد
زندگی باز می خندد
 
سربالائیِ چمن زارِ ساحلی از سرِ اتفاق
تو را به نقطه ای می کشاند که دیده شوی
چشم ولی بسته می شود
دیدی ندیدی

 
اما مگر می شود؟
گاه رشته ها چنان به هم پیوسته
که خطای رابطه گم می شود
که آن تپش کشنده ی قلب
که آن لرزش لحظه های قبل از دیدار
که آن بی تابی پائین و بالای عشق
موج موج سر بر می آورد.
تلاطمِ عمقِ آب جوشان است
 
چشمِ بسته ولی می بیند تورا
تو را نشسته در کمین
در انتظار یک جنبش
جنبش اما در اعماق است
 
آرام بر می خیزد
پشت می کند به سویی دیگر
آهسته گام بر می دارد

 
گفتی بسته شد
کتاب خوانده را باز نمی کنند
اما باز می شود
اگر کتاب کتاب باشد

 
دقیقه ای بیش نمی گذرد
نشسته است به انتظار
در گوشه ای دنج
درست در سر راه تو
در تلاطمی عمیق
در آرزوی کلامی با تو
آتشفشانی خاموش    گدازان
 
 
که شود اندوهِ خاطره ای سنگین فراموش کرد
اما.....
نتوان لطافت مهرِ نوازش را
 
4 سپتامبر 2016
ونکوور

 

Tuesday, 23 August 2016

«روزنامه تعطیل»: «زندگی تعطیل»

یادداشتی بر کتاب شعر روزنامه ی  تعطیل از جمشید برزگر

مهین میلانی
milanimahin.blogspot.ca


  کتاب  شعر مصور « روزنامه تعطیل »٬ سرایش دوره ای از زندگی روزنامه نگار ـ شاعر ٫ جمشید برزگر ٫ است که در آن  وی  زندگی  در خوابگاه دانشجویان٫ سِمَتِ منشی گریِ کانون نوسندگان٫ و روزنامه نگاری را تجربه کرده است. اخراجش از روزنامه گویا منجر به ممنوع القلم شدنش نیز می شود٫ و این در دورانی است که قتل های زنجیره ای صورت می گیرد و برای کسانی که به نحوی در گیر  نگارش و فعالیت های سیاسی هستند٫ مقطعی است چون زندگی در دوران  برزخی٫ که در آن «به قلم نیز شک می کند »‌ و خود را از » میز و صندلی و قلم پنهان می دارد     

   لذا این کتاب فقط از سفیدی صفحات روزنامه و بی تفاوتی در جابجایی کلمات نمی سراید٫ و نه فقط از پی آمدهای ذهنی و تراماهای پسا فاجعه که بی معنا شدن نگارش و بی معنا شدن زندگی را  نتیجه  می دهد و سرگشتگی و پرسه زدن  در خیابان ها را٫ و زنده و مرده و تولد و…. چون یک رؤیا٫ یک کابوس٫ یک خواب است که « نه آمده و نه رفته است »٫ بلکه از دانشجو می گوید که از زمانی که تصمیم می گیرد دانشجو شود از قبل محکوم است٫ و از آن نویسنده از میان نویسندگان قتل های زنجیره ای می نویسد که « با یال روشن  دو بال ….. شعله های حسرتناکی از گریز بی انجام می افروخت »  و  « در گم ترین کمینگاه جانش » ٫« صیدی [بود] که دام می فروخت » و درنهایت « در بستر گلوله » قرار می گیرد. از آن نویسنده ای می گوید که در راه ارمنستان سوار اتوبوس  می شود و « تا آخر سطر « نمی رود.  قتل هم نویسنده و هم قلم 

این سروده ها به خوبی دوران بعد از زمان کشتارهای سال های ۶۰ را نیز تداعی می کند که تشکیلات های سیاسی متلاشی می شوند و یک فعال سیاسی که در هر حال همواره حتی به رفیق درون هسته ی خانه ی تیمی نیز اعتماد نمی کرد و با او که همه ی زندگی و جان و عمرش را برای عدالت خواهی گذاشته بود نمی توانست کلامی از همدلی به زبان آورد٫ حالا پس از سال ها تلاش برای عدالت٫ مغبون و مطرود و  بی جا و مکان و بدون هیچ جایگاه اجتماعی٫ فقط  دچار سرگشتگی  نبود٫ بلکه هر حس و روح بشری از او گرفته شده بود   

اشعار این کتاب می تواند داستان هزاران نفر از هم میهمنان ما باشد که بعد از انقلاب از کار بی کار  و در به در شدند٫ هم چون همه ی خوانندگان و هنرپیشگان٫ صاحبان کاباره ها و دانسینگ ها٫ عرق فروشی ها و غیره   

اشعار این کتاب داستان زندگی بسیار شهروندان معمولی است که انقلاب زندگی آن ها را از عرش به غار آورد و چه بسیار انسان ها نتوانستند دیگر به  روال زندگی عادی خود بازگردند و زود مردند.   خیلی زود.   اگرچه در خیابان ها راه می رفتند٫ اگر چه زندگی باری به هرحال می گذشت. « برتمام درخت / خزان رسید /  برتمام آرزوهای ناتمام 
 

امانوئل کانت:  هر عبارتی  قضاوت است

امانوئل کانت می گوید  هر عبارتی  قضاوت است. وقتی می گویی درخت بلند است حکم می دهی. نه که حس می کنی که چیزی می بینی در برابرت که به نظر بلند تر از خودت است.  احساسات را بیان نمی کنی. حکم می دهی که درخت بلند هست و طور دیگری نیست.  یعنی که کوتاه نیست. یعنی که سرفراز است. یعنی که زنده است. اما اگر شرایط اجتماعی به صورتی باشد که هرچیزی هرلحظه تغییر بیابد٫ اگر  دروغ و دورویی آن چنان معمول شده باشد که هیچ کلمه ای معنای خودش را نداشته باشد٫ اگر روزنامه نگار یا هر نویسنده نتواند واقعیت را همانگونه که اتفاق افتاده بیان کند٫  دیگر چنین حکمی غیر ممکن می شود.  واقعیت و زبان از بین می رود. بدین شکل است که شعر «حکم» در کتاب « روزنامه تعطیل» غیر ممکن بودن حکم را بیان می کند.  نه تایید و نه  نفی هیچ کدام ممکن نیست. به این دلیل است که « یا » که در  پایان هرعبارت٬ آن را به عبارت دیگر  متصل می کند و گویی ندای «ای وای» سرمی دهد٫ از عبارت ها اکتوالیته و واقعیت را می گیرد.  « آسمان پرنده را یا    پرنده آسمان خودش را دور می زند یا   شیار دردی نه    لبخندی نه    …. برای عبور صدا و گلوله یا    گلو  برای سکوت یا   نم اشکی نه   آوازی نه  رازی نه » 
هیچ چیز نه هست و نه نیست   « شبیه خاطره ای آری   که رویا و کابوسی   که گذشته است یا    که می آید    چنان که به خواب است یا» . و این «یا» ی آخر یعنی این که گفتن غیر اکتوالیته بودن هم ممکن نیست. این شعر چون بسیاری اشعار دیگر غیرممکن بودن خود را نشان می دهند

بکت: زمانی که شعر بی معناست 
همان زمانی است که باید شعر را گفت

جورج اورول می گوید در جوامع دیکتاتوری زبان معنایش را از دست می دهد. با از دست دادن معنای زبان ٫ معنای همه چیز در زندگی از دست می رود 
یهودیان بعد از هولوکاست در چنین وضعیتی قرار داشتند و نویسندگان این فاجعه نیز نوشتند از حسِ هیچ و بی معنای نوشتن.  همانگونه که بکت نشان داده است زمانی که شعر بی معناست همان زمانی است که باید شعر را گفت.  در « اسم مستعار » شاعر میز و کاغذ و  قلم را لعنتی خطاب می کند. چرا که آنها نقش بازجویان را بازی می کنند برای اقرار از شاعر تا جرمی تازه بیابند.  سانسور و اقرارِ اجباریِ معمول هویت زبان را تغییر داده است. به طوری که زبانِ شاعر که می بایست به طور معمول واقعیت خود را بگوید  به بازجويی تبدیل شده است.  «این لعنتی ها /   این روزها مدام /  دنبال حرف آخری  / از یک کلام ناتمام   /  سرتاسر مرا /  کاویده اند و هربار  /  یک نام و جرم تازه پرونده کرده اند 

زبان اکنون می چرخد از جانب عاملین سانسور به وسایل کار روزنامه نگار. شاعر باید از میز و قلم و کاغذش پنهان شود و نه از بازجویان .  این انتقال معنی  از بازجویی و اقرار اجباری به سرودن شعر  یکی از  مشخصات مهم  اشعار آقای برزگر است  که  نه تنها از متافور استفاده می کند که تمامی شعر از آغاز تا انتها یک نوع متافور است. و این متافور در برخی از اشعار او دوجانبه می شود. در شعر « هر حادثه٬ خبری است و هر خبر٫ حادثه ای » حتی اسم شعر مبین این  تکنیک است. در بند اول شاعر در باره ی کلمات سانسور شده می گوید. و در بند دوم در باره ی  سوء قصد قتل نویسندگان در اتوبوس راهی ارمنستان . در بند اول از کلمات ممنوع حرف می زند و می گوید که مهم نیست که حالا چند کلمه حذف بشود و از آزادی ما کاسته گردد٫ ولی در بند دوم وقتی که در باره ی این سوء قصد صحبت می کند که قرار است چند نفر نویسنده  حذف  بشوند٫ می فهمیم که  پس خیلی هم خطرناک است که چندتا کلمه حتی کوچک سانسور بشوند و اتفاقا  قتل می تواند نتیجه ی قبول سانسور باشد چرا که سانسور یعنی قتل.  «این صندلی  و این صفحات /   شبیه تو بسیار دیده اند» .  به یاد بیاوریم اولین اعتراض هزاران زن در دوره ی کوتاه صدارت بختیار را که به خیابان ها ریختند  و بر علیه حجاب اجباری اعتراض کردند. بسیار بودند کسانی که می گفتند این  که حالا مسئله ی مهمی نیست . بگذار وضعیت مملکت درست بشود چادر هم سر می کنیم.  چادر سرمان کردند . آنگاه چه خاکی به سر شدیم
  
بنابراین هر خبر یک حادثه است چرا که سانسور یا قتل آزادی در آن مستتر است و هر حادثه خبر است٫ خبری که خودش یک حادثه است. «گاهی سوار یک اتوبوس که می شوی / تا آخر سطرها نمی روی». در اینجا نه فردی که سوار اتوبوس شده است و نه نوشته به پایان خط نمی رسد.  نه تنهامعنای خبر و حادثه به یکدیگر منتقل می شوند٫ بلکه لحن شاعر از بند یک تا بند دوم نیز تغییر پیدا می کند. در بند یک٫ یک جور فاصله بین شاعر و  حوادثی که اتفاق می افتد وجود دارد. « فرق ندارد / خط زدن این چند حرف در خالی جدول». ولی این فاصله ی بین شاعر و حوادث بعد از این انتقال معنا در بند دوم تغییر پیدا می کند و آنگاه اهمیت و عمق مسئله را می فهمیم که زندگی ها در خطر است.  اما در بند سوم٫ در دو خط آخری که بند سوم را بوجود می آورند٬ حس عجیبی ایجاد می شود که ترکیبی است از فاصله ی شاعر با این دنیای بی معنا که سانسور پذیرفته شده و  اندوهی جانگداز
   

تصحیح می کنم  /  بی شمار پرنده 
از مسیر گلوله سقوط کرد

و این ترکیب در بسیاری از شعر های دیگر نیز هست٫ که  ترکیبی است از کنایه (آیرونی) و اندوه  بی کران. هم چون در شعر « ثبت »: « خبر اگر چه طولانی بود/ تمام شد / راستی / به صفحه ی حوادث فقط بنویس /  یا ننویس  / هزار… /  (تصحیح می کنم )  / بی شمار پرنده از مسیر گلوله سقوط کرد  /  همین  

آقای دکتر مصلی نژاد  هفته ی پیش در « فوروم سوسیال جهانیِ» مونترال یک سخنرانی داشت در باره ی ترامای بعد از شکنجه٫ تجاوز جنسی در زندان ها٫ و شرایط زندانیان. وی می گفت: تراما پس از چنین حوادثی سال های سال در انسان باقی می ماند حتی اگر افرادی بتوانند  خود را از آن بیرون بکشند. اما فاجعه آن چنان سنگین است که به سختی ترمیم می شود    

آقای برزگر پس از ۱۵  سال٬ کتاب « روزنامه تعطیل » را در خارج از کشور منتشر می کند. وی نیز شاید در این سال ها در آن ترامایی که خود در کتاب می آورد می زیسته است. قادر نبوده است با آن همه فجایع بلافاصله باز درگیر شود. آن حسِ  هیچ٫ بی معنائیِ نوشتن که آقای علی نگهبان نیز به آن اشاره می کنند٫ و زندگیِ بی معنا آن چنان قدرتمند بوده است که فقط کنار گذاشتن آن و گذشت زمان می توانست از بارِ آن بکاهد. اما این کتاب تمام مدت با او بوده است٫ آن چنان که نمی توانسته چندان برروی کتاب دیگری کار کند یا منتشر سازد.  اما من می دانم که باز هربار که به آن برگردد خیسی چشم او را لو خواهد داد   

این اندوه شدید٫ این حسِ هیچ را من  با کتاب خودم تجربه کرده ام. در نیمه راه آن را رها ساختم. تراما مانع از ادامه می شد. فاجعه ای دیگر می بایست رخ دهد٫ فاجعه ای اگر چه غیر مستقیم - اما کماکان حاصل آنچه برکشور من  رفت - تا نوشتن کتاب را دوباره از سر بگیرم. و سال ها طول کشید تا آن را منتشر سازم. نمی توانستم کتاب های دیگرم را عرضه کنم. این کتاب مهمترین بود. سندی تاریخی از مصیبت. می بایست آن را بیرون می دادم تا حس کنم راحت تر گام برمی دارد    

      روزنامه تعطیل» نام ژورنالیستی است برای  «زندگی تعطیل»  و یا نمادی است اگر نتوان گفت متافور است». هردو پوشیده اند. می بایست پرده از روی آن برکشید. و جمشید برزگر چه پرده ای برکشید از این تعطیلی . این کتاب به نظر من مقطعی است نوین از شعر فارسی. بداعت های شعری٫ با استفاده از واژه های معمول و روزمره ی روزنامه نگاری٬ و ترکیب آن با مهربانی های شعر٫ و استفاده از نمادهای زیبای سنتی و جهانی پرنده و بال و شراره٫  و بهره گیری از کلاژ تصاویر  روزنامه های تعطیل شده ی ۱۵۰ سال پیش از این٫ و نیز به کارگیری کنایه و متافور و انتقال معانی دوجانبه به شیوه ای نوین٬ زبان و کلام دیگری را به جهان شعر فارسی وارد کرده است  

در شهروند